Diğer Yakalar
Satın aldığım jetonu, turnikenin kutusuna atmamla başlar vapur yolculuklarım. Vapurun gelmesini ruhum huşu ile beklerken, geçer bir yere oturur ve yolcuların hallerine konuk olurum. Yorgunlukla telaşın sıkı fıkı olduğu yerde olduğumu anlamam kısa sürede yerini, mendil satan çocuğun yanıma gelip “mendil ister misiniz?” demesiyle anlamını bir yerlere yüklemek istediğim, sırrını kendimin de bilmek istemediği hoşgörülü bir arzuya bırakır. Bu hoşgörülü arzuyla, mendil satın alanlara temaşa ile bakıp, satın almayanlaraburuk bir inatla bir tane satın alıveririm.
Vapurun iskele duvarına yaslanmasına küçük bir mesafe kala açılan geçiş kapısına, ben de dahil birbirine çarpa çarpa vapurda yer kaptırmama alışılmışlığında bile oturacak yer bulamam. Kısa süre sonra yer bulamadığıma sevinirim. Oturmaya değil; yaşamaya, burayı sindirmeye geldiğimi ve yolculuğa çıktığımı fark ettim ve bunu benimsedim.
Çıkan gıcırtılarla ve vapurun denizi yarmasıyla yolculuk başlar. Artık ‘’Diğer Yaka’’ ya ulaşma heyecanı sararak kandırılır insan. Herkes gideceği yerde ne yapacağının planlarını yapar eni konu. Aslında gidilecek yere henüz gidilmemiştir. Burada da yapılacak çok şey ve düşünülecek onca plan vardır aslında. Bunlarsız geçer yolculuklar.
Dokunulduğunda değerini kaybeden pullar gibi geçer yaşamlar. Gözlerimiz diğer yakanın karalarını ufalarken, gerçeğin bataklığına saplanarak ve duygular yırtılarak tamamlanır yolculuklar. Nice hengameden sağ çıkan, akordeon olmuş dimağların zengin tınısıyla anları ve zamanları ıskalamadan geçsin yolculuk hikayeleri.
Ceyhun Akyurt
